Włodzimierz Gulewicz pochodził ze znanej i szanowanej wileńskiej rodziny. Dzieciństwo i lata młodości spędził w Kolonii Wileńskiej. Był synem Zofii z Wiernickich i Arseniusza Gulewiczów. Ojciec był znanym wileńskim inżynierem, a przed II wojną światową – budowniczym m.in. kolejki linowej na Kasprowy Wierch w polskich Tatrach. Mama – warszawianka z pochodzenia, przed wojną była tancerką baletu Teatru Wielkiego. W czasie wojny przeniosła się do Wilna, gdzie urodziły się dzieci państwa Gulewiczów Włodzimierz i Ludmiła. Pani Zofia była przez wiele lat związana z Polskim Zespołem Artystycznym Pieśni i Tańca „Wilia”.
Była wieloletnim jego choreografem, duszą zespołu i taką pozostaje do dziś w sercach i pamięci wszystkich, którzy ją znali.
Największą pasją Włodzimierza Gulewicza od dzieciństwa była fotografia. Od 1973 roku przez 23 lata pracował jako fotodziennikarz w agencji informacyjnej ELTA. Był świadkiem historycznych wydarzeń – autorem cykli fotografii, poświęconych wydarzeniom z 11 marca 1990 roku i wydarzeniom styczniowym z 1991 roku. Uwiecznił na swoich zdjęciach ąw. Jana Pawła II i Czesława Miłosza.
Za kadencji Algirdasa Brazauskasa (1993-1998) pracował jako fotograf w służbie prasowej prezydenta Litwy, następnie – jako foto- graf przy rządzie RL.
Od najmłodszych lat związany był z „Wilią” dzięki swojej legendarnej mamie. Co prawda, nie występował na scenie, ale zawsze był w środowisku zespołu, zawsze służył pomocą. Już na wczesnych jego zdjęciach uwiecznione zostały tańce „Wilii”.
Jako senior Pan Włodzimierz aktywnie uczestniczył w działalności Klubu Weteranów „Wilii”, był też aktywny w życiu społecznym i kulturalnym Wilna.
Zmarł 21 lutego 2021 roku.
Za zasługi w rozwijaniu polsko-litewskiej współpracy, za działalność na rzecz społeczności polskiej na Litwie, za popularyzowanie polskiej kultury został pośmiertnie odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi RP w 2022 roku.
