Ksiądz Jarosław Wąsowicz urodził się w Gdańsku 19 czerwca 1973 r. w rodzinie Henryka Zdzisława i Danieli z domu Łepko. Jest najstarszym z czterech ich synów. Jest salezjaninem, święcenia kapłańskie przyjął w 2002 r. w Lądzie n. Wartą. Jest doktorem historii (UMK Toruń), magistrem teologii (UKSW), doktorem habilitowanym nauk humanistycznych w dyscyplinie historia (2023). W latach 2002-2025 pełnił funkcję dyrektora Archiwum Salezjańskiego Inspektorii Pilskiej, kierownika Ośrodka Postulatorskiego Inspektorii Pilskiej, wykładowcy historii Kościoła w WSD Towarzystwa Salezjańskiego w Lądzie, następnie w Salezjańskim Instytucie Teologicznym w Krakowie. W latach 2003 - 2011 był wicepostulatorem procesu kanonizacyjnego II grupy męczenników II wojny światowej. W latach 2018-2023 był też członkiem rady Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku.

Ksiądz Jarosław jest popularyzatorem historii w mediach oraz publicystą. Jest autorem i redaktorem książek (ponad 40 publikacji), artykułów naukowych (ponad 200), recenzji i sprawozdań, artykułów popularnonaukowych (ponad 500) z zakresu historii (głównie dotyczących dziejów opozycji w PRL, historii Kościoła, historii Zgromadzenia Salezjańskiego, martyrologium polskiego duchowieństwa w czasie II wojny światowej i czasach komunistycznych, archiwistyki i nauk pomocniczych historii). Ksiądz Jarosław jest też autorem książki „Matka Boska Ostrobramska strażniczka polskich Kresów” wydanej w 2017 r. z okazji 90 rocznicy koronacji obrazu Matki Bożej Miłosierdzia w Wilnie.

Należy do stowarzyszeń naukowych i społecznych: Międzynarodowego Stowarzyszenia Miłośników Historii Salezjańskiej (Associazione Cultori di Storia Salesiana – ACSSA, od 2023 r. - prezwodniczący polskiej sekcji), Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej (członek zarządu oddziału w Pile), Stowarzyszenia Archiwistów Kościelnych (od trzech kadencji - I wiceprezes zarządu), Salezjańskiego Stowarzyszenia Wychowania Młodzieży, Wielkopolskiego Koła Przyjaciół Armii Krajowej, Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Wielkopolska, Stowarzyszenia Pilscy Patrioci.

Ksiądz prowadzi niezwykle aktywną działalność społeczną. Jest ogólnopolskim kapelanem Stowarzyszenia Federacji Młodzieży Walczącej oraz Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej i klubu piłkarskiego „Tylko Lechia Gdańsk”. Od 2008 r. organizuje Ogólnopolską Pielgrzymkę Kibiców na Jasną Górę, jest organizatorem ogólnopolskiej inicjatywy upamiętniania Danuty Siedzikówny, sanitariuszki 5 Brygady Wileńskiej Armii Krajowej – „Serce dla Inki” (25 upamiętnień, jedno serce znajduje się w kościele w Butrymańcach, jedno zostało podarowane Wspólnocie Miłosierdzia w Solecznikach). Od 27 lat jest współorganizatorem letniego wypoczynku dla dzieci z polskich szkół na Wileńszczyźnie, które odbywają się pod hasłem „Jeden naród ponad granicami”. W ramach akcji każdego roku na święta Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy do polskich szkół jest dostarczanych ok. 500 paczek. Tylko w tym roku z wakacji skorzystało 250 dzieci (ze szkół w Mościszkach, Dziewieniszkach, Koleśnik, Solecznik, Jałówki) oraz polskich dzieci z Białorusi, Ukrainy i Nadniestrza (Mołdawii).

W sierpniu 2025 roku ks. Jarosław Wąsowicz został powołany do piastowania funkcji kapelana Prezydenta RP Karola Nawrockiego.

Wileńszczyzna księdzu Jarosławowi jest niezwykle bliska sercu. Bowiem większość najbliższej rodziny ma na Wileńszczyźnie, którą dotychczas odwiedzał przy różnych okazjach kilka razy w ciągu każdego roku. Jego rodzinne korzenie wywodzą się z zaścianka Balińce w dawnym powiecie wileńsko-trockim. Przynależał on do parafii pw. św. Jerzego w Bujwidzach. Jest wnukiem Edwarda Wąsowicza (1909–2000) i Jadwigi z d. Makiewicz (1914–1990). W 1930 r. Edward został powołany do wojska i przydzielony do 23 Pułku Ułanów Grodzieńskich, który stacjonował w Nowych Święcianach i Postawach. Ukończył kurs podkuwaczy koni i został skierowany do szwadronu karabinów maszynowych. Zwolniony do rezerwy w stopniu ułana w 1932 r. W roku 1935 w kościele pw. św. Jerzego w Bujwidzach zawarł związek małżeński z Jadwigą Makiewicz, pochodząca z Cegielni k. Bujwidz. Pierwszą ich córką była Irena. W kolejnych latach na świat przyszli: Donata (ur. 1940), Czesława (ur. i zm. 1946) i Henryk Zdzisław (1948–2015).

Rodzina Edwarda i Jadwigi utrzymywała się z pracy na roli na areale wydzielonym synowi przez Ludwika Wąsowicza. Płody rolne Edward sprzedawał najczęściej na targu w Niemenczynie, handlował też z okolicznymi Żydami. Gdy wybuchła II wojna światowa, Edward Wąsowicz został zmobilizowany do wojska i wziął udział w walkach obronnych. Jego oddział został rozbity pod Kobryniem. Wąsowiczowi udało się szczęśliwie powrócić na Litwę. W latach 1941–1948 pracował jako gajowy w leśnictwie Bezdany. W czasie okupacji niemieckiej angażował się we wspieranie oddziałów partyzanckich i ukrywanie Żydów. Jak wspominał po latach, kilka razy cudem uniknął aresztowania. Został np. zatrzymany przez Niemców za wywiezienie żołnierzy Armii Krajowej po akcji wysadzania torów w Bezdanach, uciekł jednak z transportu. Przez jakiś czas ukrywał się wraz z całą rodziną.

Okres powojenny na terenie całej Wileńszczyzny wyglądał podobnie. Wielu Polaków było nękanych przez władzę sowiecką: aresztowanych, wywożonych do łagrów, zmuszanych do wyjazdu z ojcowizny. Bujwidze i okolice zostały wyludnione przez ekspatriację. Taki los spotkał także rodzinę Edwarda i Jadwigi Wąsowiczów, która wyjechała do Gdańska w 1958 r. Tam mieszkali już od jakiegoś czasu bracia Jadwigi. Wąsowiczowie zamieszkali w barakach przeznaczonych dla „wysiedleńców zza Buga” przy ul. Łostowickiej. Edward podjął się pracy zarobkowej w Stoczni Gdańskiej im. Lenina, ich najstarsza córka Irena zatrudniła się w szkole, m.in. w Zespole Szkół Zawodowych Szkoły Stoczni Gdańskiej. W 1959 r. zawarła związek małżeński w Władysławem Malcem i w 1968 r. powrócili w rodzinne strony. Irena pracowała w polskich szkołach, najdłużej w Mościszkach, gdzie przez krótki okres była wicedyrektorką szkoły. Irena Malec przeszła na emeryturę w 1994 r. Zmarła 26 sierpnia 2016 r. Pochowana została na cmentarzu parafialnym w Bujwidzach.

Wujem kapelana Prezydenta RP był też Czesław Wąsowicz. W 1961 r. został mianowany p.o. dyrektorem szkoły w Bujwidzach, w latach 1963–1978 zajmował stanowisko dyrektora. Szkoła przeżywała w tych latach prężny rozwój i z każdym rokiem przybywało jej uczniów. W 1960 r. do starego budynku dobudowano nowe segmenty i zorganizowano internat dla młodzieży, która musiała wcześniej dojeżdżać z odległych miejscowości. Placówka z siedmiolatki przekształciła się w szkołę średnią – w 1971 r. jej mury opuścili pierwsi absolwenci, którzy zdobyli świadectwa maturalne. Od tej pory stała się też szkołą z polskim językiem nauczania. Po rezygnacji z funkcji dyrektora szkoły Wąsowicz nadal pracował w niej jako nauczyciel historii. Na emeryturę przeszedł w 1987 r. Czesław Wąsowicz zmarł 14 sierpnia 2004 r. i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Bujwidzach.

Na tym cmentarzu spoczywa większość krewnych ks. Jarosława m.in. jego pradziadkowie. W kościele w Bujwidzach w 2002 r. sprawował swoją prymicyjną Mszę św., podobnie w kaplicy w Mościszkach, które należą do parafii w Ławaryszkach.

Andrzej Aszkiełowicz