Wszystko zgodnie z prastarą tradycją: obiecywać i nie spełniać

2022-11-10, 13:35
Oceń ten artykuł
(1 głos)
Tadeusz Andrzejewski Tadeusz Andrzejewski

Kilka tygodni temu gościem Telewizji Polskiej, jej sztandarowego programu publicystycznego TVP Info, był Gabrielius Landsbergis, litewski minister spraw zagranicznych oraz lider rządzących na Litwie konserwatystów. Rozmowę prowadził dziennikarz Michał Rachoń. Układała się ona zgrabnie, wręcz sielankowo, gdy rozmawiano o geopolityce czy wspólnych zagrożeniach w związku z wojną na Ukrainie. Twarz litewskiego ministra dopiero nagle się zmieniła, marszcząc się jak zeszłoroczne jabłko, gdy został zapytany o problemy polskiej oświaty w naszym kraju.

Landsbergis-junior mimo starań i pracy niemieckich specjalistów nad jego wizerunkiem, mimiką, gestykulacją (o czym rozpisywały się litewskie media w czasie, gdy tylko młody polityk ze słynnym nazwiskiem wchodził do wielkiej polityki) nie potrafił zapanować nad emocjami swego lica, gdy padło niewygodne pytanie. Z trudem panował nad irytacją, a twarz jego nabrała wyrazu człowieka, któremu ktoś nagle wytknął unikanie oddania pożyczonych pieniędzy. Walcząc z konsternacją odpowiedział polskiemu żurnaliście mniej więcej tak, że szkoły polskie na Litwie są częścią litewskiej oświaty, a nad ich problemami pracuje się, by je rozwiązać pozytywnie. Czyli, tłumacząc z języka polityków na język ludzki, powiedział tyle, że w sprawie Gimnazjum im. Longina Komołowskiego w Połukniu (bo to ta placówka stała się symbolem gorącego kartofla na polu oświatowym, jaki ugotowała strona litewska) „będzie on robił nic”. Bo tak należy odczytać tak pustą samą w sobie odpowiedź na ważne pytanie, które przecież nie tak dawno stanęło nawet na wokandzie polsko-litewskiego międzyrządowego posiedzenia w Wilnie. Landsbergis w tym posiedzeniu brał udział i wszystko słyszał z pierwszych ust, jak mianowicie minister oświaty i nauki Jurgita Šiugždinienė obiecała swemu odpowiednikowi ministrowi Przemysławowi Czarnkowi, że ze szkołą w Połukniu wszystko wróci do stanu status quo ante.

Tymczasem kilka tygodni potem minister zaśpiewał na znane mu pytanie słowami zmęczonej gosposi domowej, która obiecuje sobie, że jutro „będzie robić nic, czyli nic nie robić”. Gdyby Landsbergis coś w temacie Połuknia od ostatniej obietnicy zrobił, to przecież z radością by się podzielił tym z polską stroną przy pomocy polskiego nadawcy publicznego. Opowiedziałby o konkretach, wyjaśnił, jak te status quo ante jest przywracane. Odpowiedział jednak pustosłowiem, stąd wniosek, że nie zrobił nic i będzie nadal robić nic, gdyż nie podał ani pół słówka konkretu na ten temat.

W czasie, gdy rząd nie robił nic, mer Trok Andrius Šatevičius, który całą hucpę rozpętał, nie próżnował. Pracował. Usierdnie trudził się, by choć i kolanem, ale swój wniosek o likwidacji polskiego gimnazjum w Połukniu przepchnąć. Groźbą, szantażem, zastraszaniem, ale wymógł skreślenie uczniów klas starszych z listy uczniów Gimnazjum im. Longina Komołowskiego. „Szok. Rozżalenie. Mieć piękną szkołę i nie móc w niej uczyć się, to jest niepojęte”, skomentowała całą sytuację z gimnazjum jego dyrektorka Renata Krasowska. W rzeczy samej nie sposób pojąć, jak mer ma czelność, by żądać usunięcia z placówki wyremontowanej za pieniędzy polskiego podatnika (a to niebagatela grubo ponad 300 tys. euro) uczniów klas polskich z poziomu gimnazjalnego, gdy dla nich ta szkoła właśnie była remontowana. Dla nich i – nie wymawiając – również dla rówieśników z klas litewskich, bo Polska wyremontowała cały budynek, w którym mieści się też gimnazjum litewskie. Czy ktoś mógłby sobie wyobrazić sytuację, by wojewoda podlaski, dajmy na to, zażądał od zespołu szkół w Sejnach, wybudowanych w lwiej części za litewskie pieniądze, usunięcia stamtąd części dzieci litewskich, bo nie spełniają jakichś tam kryteriów liczbowych? Czy można wyobrazić, jakie larum rozgrzmiałoby w Wilnie w związku z tak awanturniczą decyzją? Sam Landsbergis, nie mam wątpliwości, grzmiałby o równej równości i innych zasadach liberalnej demokracji, jaka przecież zawsze musi chronić mniejszości.

I Polska, choć rządzona przez konserwatystów, zasady tej – chronienia praw mniejszości narodowych jak najbardziej przestrzega. Litwa, która ostatnio za rządów „konserwatystów” litewskich, którzy z konserwatyzmem mają tyle wspólnego co krzesło ma wspólnego z krzesłem elektrycznym, liberalną demokrację wręcz ubóstwia, tyle że z pominięceim praw mniejszości narodowych. Tutaj w zasadzie wszystko po staremu. Zgodnie ze starodawną tradycją litewscy politycy obiecują polskim politykom, że problem rozwiążą, by potem zgodnie z kanonem szulerów politycznych („obietnice wyborcze wiążą tylko tych, kto w nie wierzy”) zwolnić siebie samych z tych obietnic, jako że sami od początku w nie nie wierzyli.

Mer Šatevičius przecież gazety pewnie czyta, a i telewizję też ogląda. Wie zatem, co w imieniu Litwy obiecali Polsce politycy najwyższego szczebla w sprawie gimnazjum w Połukniu i mimo to z bezwględnością dalej robi swoje. Nawet mimo ustępstwa Ministerstwa Oświaty, Nauki i Sportu, które w drodze wyjątku zezwoliło, by w połukniańskiej placówce nauka w starszych klasach odbywała się w trybie łączonym klas polskich i litewskich, które każde z osobna mają deficyty z kompletowaniem klas. Rozumiejąc to, polska i litewska społeczność szkół chciałaby ten problem właśnie w ten sposób rozwiązać. Nie, mer liberał, któremu zasada równej równości musiałaby być szczególnie bliska, nie chce o tym słyszeć. Niszczy polski pion we wspólnej placówce, bo wie, że po pierwsze, tradycyjne obiecanki litewskich polityków warte są tyle co dym wypuszczony z fajki pokoju przez bladolicego. Po drugie zaś, mer chce zgrywać kozaka i pokazać polskiej społeczności, która omal go nie pozbawiła merowskiego krzesła w ostatnich wyborach, kto tu rządzi. Można domniemywać, że po prostu mści się na Polakach, którzy omal go nie upokorzyli, bo w drugiej turze wyborów liczył na łatwe zwycięstwo (w rejonie trockim 69 proc. – to ludność litewska i tylko 31 – to Polacy) z kandydatem Akcji Wyborczej Polaków na Litwie - Związku Polskich Rodzin, a tymczasem musiał niemal do ostatnich minut liczenia głosów drżeć o wynik. Wygrał różnicą zaledwie kilkuset głosów.

Ale normalny polityk z klasą umie przełamać się i po zdobyciu mandatu nie traktuje wyborców konkurenta politycznego jako swych osobistych adwersarzy. Tymczasem w przypadku Šatevičiusa wydaje się być odwrotnie. Zachowuje się czupurnie jak komar z bajki Mickiewicza o tym insekcie. „Komar niewielkie licho, lecz bardzo czupurne”, pisał Wieszcz o owadzie, którego próbuje naśladować trocki mer.

Dla nas, Polaków litewskich, niech będzie to lekcja. Bo przecież o mały włos a problemu nigdy by nie było z prostego powodu, bo mer Šatevičius na stanowisku merowskim nie zaistniałby. Teraz – być może – przyjdzie poczekać do wyborów kolejnych, które są już nie za górami. Wtedy trzeba będzie zrobić wszystko, by Šatevičius i jego polityczni mocodawcy w Wilnie i Trokach nie mieliby nic do gadania.

Po to są wybory, by chronić polskie szkoły i gimnazja przed politykami rangi „czupurnego komara”...


Tadeusz Andrzejewski,
radny rejonu wileńskiego

Komentarze   

 
#13 Jur 2022-11-24 21:12
Niestety jestem pesymistą.Sytuacja gdzie nie używa się języka mniejszośći w pracy ,biurze, u lekarza,lub rodzinie mieszanej litewsko-polskiej spycha Polaków do rezygnacji z języka polskiego. Kożystałem z porady lekarza będąc w Wilnie, który był Litwinem porozumiewaliśmy się po angielsku...Rejestracja w przychodni na Wilczej Łapie była przez Polkę, która ukończyła polską szkołę, lecz nie chciała rozmawiać po polsku ..bo pewnie miałaby kłopoty. W tekiej sytuacji znajomość polskiego to tylko kłopot.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#12 Jur 2022-11-20 13:40
Niezrozumiałe jest zaszczepianie anypolkości na Litwie.Granice z Poilską są ustalone,pomoc i oparcie Solidarności w wyściu z LSRR przy osoibisej obecności w Wilnie Gieremka i Kuronia oraz innych zakończone sukcesemn.Pan Landsbdergis senjor ma brata w Niemczech,który używa swojego oryginalnego nazwiska Landsberg no i dobrze.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#11 Rebeka 2022-11-15 12:35
Należy podziwiać jedno, jak długo Polska bedzie nadal wierzyła w obiecanki litewskie i odbijała niskie pokłony.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#10 pl-lt 2022-11-15 10:58
Niespełniane obietnice to niestety norma, jeśli chodzi o litewskie władze. Przerabiamy to już ponad trzydzieści lat.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#9 czytelnik 2022-11-14 17:24
Trafnie i ironicznie charakteryzuje mera trockiego autor, pisząc że zachowuje się on czupurnie jak komar z bajki Mickiewicza o tym insekcie: "Komar niewielkie licho, lecz bardzo czupurne”.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#8 Marek 2022-11-14 17:16
Szkoda że ktoś taki jak mer Satevicius w ogóle objął urząd, bo jak widać zupełnie się nie nadaje, nie szanuje ludzi, zachowuje się arogancko i karygodnie. To nauczka dla wyborców bo nie usiało tak być. A następne wybory niebawem.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#7 Jur 2022-11-14 11:57
Do tej pory przez blisko 40 lat sprawa polskich szkół oraz używania języka polskiego w instytucjach publicznych w rejonach gdzie Polacy stanowią więkość pozostaje w sferze obietnic i nie została rozwiązana. To taka metoda która się spawdziła abyn nie przestrzegać dotrzymywać zobowiązań UE.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#6 Rafał 2022-11-11 00:24
Znamy to od dziesięcioleci: rozmowy, grupy robocze, analizy, spotkania, obiecanki... a potem - wszystko po staremu.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#5 Janina 2022-11-10 19:11
Tyle było obietnic niedotrzymanych, że trudno uwierzyć w dobrą wolę litewskich polityków.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#4 pytanie 2022-11-10 19:10
Czy ktokolwiek liczył, że Landsbergis junior będzie się czymkolwiek różnił od Landsbergisa dziadka w nieprzychylnym a wręcz wrogim podejściu do polskiej rdzennej mniejszości na Litwie?
Cytować | Zgłoś administratorowi
 

Dodaj komentarz

radiowilnowhite

EWANGELIA NA CO DZIEŃ

  • 27 listopada 2022 

    I Niedziela Adwentu

    Mt 24, 37-44

    Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

    Jezus powiedział do swoich uczniów: „Z przybyciem Syna Człowieczego będzie podobnie, jak było za dni Noego. W tamtych dniach przed potopem jedli i pili oraz żenili się i były wydawane za mąż aż do dnia, w którym Noe wszedł do arki. I nie spostrzegli się, kiedy przyszedł potop i wszystkich pochłonął. Tak również będzie, gdy przyjdzie Syn Człowieczy. Wówczas dwóch będzie na roli: jeden będzie zabrany, drugi pozostawiony. Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, a druga pozostawiona. Dlatego czuwajcie, bo nie wiecie, którego dnia przyjdzie wasz Pan! Zważciena to, że gdyby gospodarz wiedział, o jakiej porze nocy przyjdzie złodziej, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby mu włamać się do swego domu. Dlatego też i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, kiedy się nie spodziewacie, Syn Człowieczy przyjdzie.

    Czytaj dalej...
 

 

Miejsce na Twoją reklamę
300x250px
Lietuva 24Litwa 24Литва 24Lithuania 24