Czego możemy nauczyć się od Aleksandra Łukaszenki?

2020-08-14, 16:10
Oceń ten artykuł
(11 głosów)
Marek Budzisz Marek Budzisz

W toku niedawnego długiego wywiadu, jaki Aleksandr Łukaszenka udzielił ukraińskiemu dziennikarzowi Dmitremu Gordonowi, białoruski prezydent, obok wielu niezwykle interesujących poglądów powiedział też kilka rzeczy bardzo ważnych. W Polsce mamy skłonność do lekceważenia Baćki, uważając go, niesłusznie, za trochę folklorystycznego przedstawiciela świata nam obcego, który musi odejść. Tymczasem mamy do czynienia z niezwykle sprawnym politykiem, z którym nie musimy się zgadzać, nie musimy podzielać jego ocen ani tym bardziej metod, ale lekceważenie z pewnością nie jest najlepszą postawą, jeśli chce się poznać, a tym bardziej zrozumieć fenomenu, który nazywa się Łukaszenka.

Wracając do tego, co powiedział on w wywiadzie, to warto zwrócić uwagę na kilka spraw, które pozwalają zrozumieć z jednej strony jak działa współczesna polityka, a z drugiej dzięki czemu Łukaszence od 26 lat udaje się utrzymać władzę w rękach.

Podkreślał on w rozmowie kilka razy, bardzo stanowczo, że jeśli kryzys na Białorusi wymknie się spod kontroli i nastąpi jego eskalacja, a może nawet obca interwencja, to on nie ma zamiaru z kraju uciekać, tak jak zrobił Janukowycz i będzie walczył „do końca”, nawet licząc się z perspektywą śmierci. Te deklaracje niekoniecznie trzeba brać dosłownie. To raczej sygnał strategiczny wysyłany pod adresem przeciwników, głównie w Rosji, ale też do własnego obozu politycznego, że w przypadku Łukaszenki nie będzie „łatwej rozgrywki”. Co ciekawe odwołał się tu do doświadczeń Ukrainy z czasów kryzysu krymskiego. Mówiąc, że gdyby ukraińska armia wyszła z koszar, w których znajdowała się, to nie byłoby ani aneksji, ani tym bardziej Donbasu. Przeprowadzający wywiad ukraiński dziennikarz odparł na to, że Oleksandr Turczynow, po Majdanie pełniący obowiązki prezydenta Ukrainy, powiedział mu w wywiadzie, że to kanclerz Merkel wywierała na niego presję. Chodzić miało o to, aby siły zbrojne lojalne wobec Kijowa na Krymie pozostając w koszarach nie eskalowały sytuacji nie dopuszczając w ten sposób do przelewu krwi. Łukaszenka na te słowa żachnął się i powiedział, że żadnego przelewu krwi by nie było, bo widząc stanowczą reakcję armii, to druga strona, czyli Rosjanie, cofnęliby się, a tak brak reakcji uznali za słabość i poszli nie jeden, a kilka kroków dalej.

Drugi, nie mniej ciekawy fragment rozmowy dotyczył spotkania Łukaszenki z Putinem już po kotle pod Debalcewem, w którym zginęło, po obu zresztą stronach, bardzo wiele osób. Miał on, jak relacjonował, zapytać Putina, czy czasem w jego opinii Rosja nie „poszła zbyt daleko” dopuszczając do takiej eskalacji konfliktu i takiej skali, jeśli idzie o liczbę ofiar. Chodzi o to, że przekraczając pewną granicę trudniej, a nie łatwiej jest osiągnąć porozumienie kończące spór. Putin miał ze smutkiem przyznać mu rację, a po szczegóły co się działo odesłał Łukaszenkę do rosyjskiego ministra obrony Siergieja Szojgu, który właśnie dzwonił z relacją do prezydenta Rosji. I jego również Łukaszenka zapytał, czy rosyjskie siły zbrojne „nie poszły zbyt daleko”. Uzyskał zresztą podobną odpowiedź. Jak powiedział dziennikarzowi z Ukrainy wszyscy uczestniczący w tej rozmowie, nie tylko on, ale przede wszystkim Putin oraz Siergiej Szojgu mieli świadomość, że „Ukraina jest stracona”. Oczywiście politycznie. Skala strat, rozmiary agresji, ale też upokorzenie, którego doznała elita Ukrainy czyniła ewentualny dialog niezwykle trudnym, jeśli w ogóle możliwym za życia tego pokolenia.

Te dwa przytoczone przez Łukaszenkę przykłady są doskonałą ilustracja tego w jaki sposób rozumują Rosjanie i jak uprawiają politykę, również międzynarodową. Z ich punktu widzenia użycie wojsk, niezależnie od tego z jaką formacją mamy do czynienia – „zielonymi ludzikami”, Grupą Wagnera czy regularną armią, jest elementem polityki i służy osiągnięciu celów politycznych. Stanowi też jeden z elementów tego, co zachodni, głównie amerykańscy stratedzy nazywają łańcuchem eskalacyjnym. Zanim dochodzi się do ogniwa, które określić możemy mianem inwazja wojskowa (jej skala też ma znaczenie), mamy do czynienia z całą, niezwykle długą sekwencją działań zwiększających presję. Rosja wysyła rozmaite sygnały strategiczne testując wolę oporu potencjalnego przeciwnika, a tam gdzie jej nie widzi oczekuje zmian politycznych zgodnych z jej interesem, jeżeli tych nie ma to zwiększa presją. Innymi słowy na rosyjską agresję można odpowiedzieć albo jej ulegając, albo przeciwstawiając się. Jeśli ani się nie ulega, ani nie przeciwstawia to Moskwa posuwa się dalej. Taka była lekcja Ukrainy. Gdyby po wyjeździe Janukowycza, najpierw do Charkowa, a później do Doniecka, zanim zdecydował się on na opuszczenie Ukrainy, nowy reżim sygnalizował chęć negocjacji, czyli ustępstw politycznych, to najprawdopodobniej do rewolty na Krymie by nie doszło. Ale tego nie zrobił, więc Rosja zaczęła zwiększać presję. Pojawiły się „zielone ludziki”, co było sygnałem strategicznym ze strony Moskwy. Jeśli nie spowodował on gotowości do ustępstw politycznych, to jedyne co Kijów powinien zrobić, to przelicytować Rosję wydając rozkaz wyjścia żołnierzy z koszar i ogłaszając powszechną mobilizację, wysyłając do Moskwy własny sygnał strategiczny – jesteśmy gotowi walczyć. Posłuchanie rady kanclerz Merkel było błędem i skończyło się, z punktu widzenia Ukrainy, bardzo źle. Ale nie chodzi w tym wypadku, jak można przypuszczać o złą wolę niemieckiej elity politycznej, ale po prostu nie zrozumienie rosyjskiego języka komunikacji strategicznej. W świecie Zachodu (ale już nie Stanów Zjednoczonych) manifestowania własnej powściągliwości (wojsko w koszarach) oznacza gotowość do rozmów, ale Rosjanie odczytują to zupełnie inaczej.

Łukaszenka otwarcie powiedział w czasie wywiadu, że najlepszym posunięciem Kijowa byłoby wówczas wyprowadzenie wojska z koszar. I to robi on teraz na Białorusi, kiedy podlega silnej presji, zarówno wewnętrznej, jak i zewnętrznej. Aresztując wagnerowców, ogłaszając częściową mobilizację rezerwistów i odwiedzając jednostki wojskowe, wysłał on czytelny do Moskwy sygnał – Władimirze Władimirowiczu nie idź tą drogą, bo ja nie ustąpię i będzie eskalacja. Może to przypadek, że dzień po wywiadzie zadzwonił do Mińska, jak informują służby prasowe Kremla, z własnej inicjatywy Putin i zaproponował działania na rzecz „normalizacji wzajemnych relacji”. Łukaszenka przemówił do Rosjan w języku, który oni rozumieją i szanują. Gdyby białoruski Prezydent, tak jak Oleksandr Turczynow, który miał posłuchać rady kanclerz Merkel, przeistoczył się w gołąbka pokoju i zaczął powtarzać, że „opór jest bezcelowy” to być może mielibyśmy do czynienia z innym przebiegiem wydarzeń, mniej dla reżimu w Mińsku przyjemnym. Oczywiście batalia nie jest rozstrzygnięta. Możemy jeszcze obserwować zmienne koleje losu i wydarzenia, których się nie spodziewamy, ale tę potyczkę z Moskwą póki co Łukaszenka wygrywa.

To pozwala nam do pewnego stopnia zrozumieć, dlaczego 26 lat białoruski Prezydent trwa przy władzy i jest w stanie lawirować unikając presji wielokrotnie silniejszego przeciwnika. Wie po prostu jak z Kremlem należy rozmawiać, jakie argumenty będą tam usłyszane i wzięte pod uwagę. Nie są nimi deklaracje o pokojowych zamiarach i prawach każdego państwa do samodzielnego decydowania o swoich sprawach.

Marek Budzisz

wPolityce logo

Komentarze   

 
#13 Tadeusz 2020-09-03 11:36
W minionych latach były gesty Łukaszenki w stronę Polski ale zaślepiona geremkowska dyplomacja albo tego nie zauważała albo świadomie odrzucała. Było oczywiste że w tej sytuacji miejsce przy stole rokowań zajmą inni. Gospodarczo na Białorusi wyjątkowo aktywne są Niemcy i Chiny, a politycznie swojej strefy wpływów pilnuje Rosja - i trudno mówić o jakimś zaskoczeniu.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#12 Maur 2020-08-29 18:18
Strategia rosyjskiej dyplomacji zawiera znacznie więcej elementów, niż autor przedstawił.Stąd uznaję wizję autora za mocno kulawą, choć częściowo opartą na faktach.
----------
I tak mamy wzorzec własny z roku 1939. Ulegliśmy Rosji na całej linii. No to wdrożono kolejny element strategi dyplomacji Made i Russia i wymordowano polskie elity. Potem po kilku latach w podchody wojenne wdrożono kolejny elemnt tej samej dyplomacji. Wybito resztki elit Polski a pozostałe zbolszewizowano i zażydzono na potęgę. Ten sam scenatiusz rozgrywał się w państwach na wschód od polskiej granicy. Na tyle skutecznie, że na Ukrainie nie było nikogo chętnego by wziąć karabin do ręki i zawalczyć o swój kraj.
------------
Jak sobie przypominam, to nawet wspominałem coś o tym, że każda ojczyzna potrzebuje krwi, potu i łez swoich synów i córek, by na nich wzrosnąć. Wówczas wystarczyło by, być może, na Krymie wartownik otworzył ogień do zielonych ludzików. Tam jednak zabrakło nawet normalnego wartownika przy bramie koszar, zdolnego pełnić służbę zgodnie z regulaminem.
==============
Tu Łaukaszenka potwierdza moje racje. Po co ruskiemu karabin jak nawet bat mu niepotrzebny na takich niewolników?
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#11 Paweł 2020-08-22 10:42
Słusznie w licznych wywiadach poseł Tomaszewski podkreśla, że połajanki i wyrzucanie kubłów na głowę Łukaszenki nie przybliża do rozwiązania problemu ani nie rokuje optymistycznych perspektyw w przyszłych stosunkach.

Co z tego, że Linkevicius zachowuje się arogancko i używa ostrych sformułowań (swoją drogą ciekawe, czy byłby taki odważny, gdyby nie pozostałe głosy innych krajów. Mogę się założyć, że sam z siebie nigdy nie wystosowałby takich epitetów. A teraz udając odważnego, bo ma tzw. "plecy" w postaci Zachodu, robi pijar pod publiczkę), skoro kiedy nastanie "era po Łukaszence" trzeba będzie dogadywać się z ludźmi Łukaszenki. Bo trzeba być naiwnym sądząc, że odejdą jego wszyscy zwolennicy.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#10 Czarek 2020-08-19 20:54
Czego możemy nauczyć się od Aleksandra Łukaszenki? Lawirowania między Putinem a zgniłym zachodem.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#9 Jan 2020-08-19 09:42
Ciekawym uzupełnieniem są teksty obok: Przyszłość Białorusi ma strategiczne znaczenie, oraz: Płonne nadzieje. Białoruś z bliska.
Informacje i tezy nieco odmienne od tych dominujących w większości mediów, bezrefleksyjnych i stadnych.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#8 Xsiężopolski 2020-08-18 21:41
"Wiem co mówię, bo sama będąc nastoletnią Polką miałam nadzieję, że po obaleniu „dyktatury proletariatu” będziemy w końcu mieli wolność i demokrację, że w po wielu latach będziemy mogli używać języka polskiego w urzędach, że będziemy mogli dalej spokojnie uczyć się w polskich szkołach wszystkich przedmiotów w języku polskim. Myślałam, że naprawdę będzie wolność i demokracja, jak we wszystkich demokratycznych państwach europejskich, że mniejszości narodowe będą mogły używać swojego języka jako regionalnego czy drugiego państwowego, tak po prostu, zwyczajnie, jak wszędzie w wolnych państwach.

Niestety wszystkie te nadzieje były płonne. Okazało się, że w wolnej i demokratycznej Litwie odbierają nam prawa, które nasi ojcowie wywalczyli za czasów reżimu sowieckiego. Nie mamy już szkół z polskim językiem nauczania, jak kiedyś, nie możemy używać nazw ulic w języku polskim, nie możemy zapisać imion i nazwisk, nie możemy odzyskać ziemi, którą nam zagrabili sowieci itd. Może jeszcze przed śmiercią dane mi będzie żyć na ojcowiźnie, w wolnym i demokratycznym państwie."

Fragment ten pochodzi z tekstu autorstwa pani Renaty Cytackiej.

Dowodzi on cynizmu i hipokryzji dzisiejszych pieniaczy z partii konserw.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#7 Ginola 2020-08-17 21:28
26 lat - to nie pierwsze wybory. I nagle teraz potrzeba rewolucji, aby zepchnąć Białoruś w stronę Putina?
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#6 marcin 2020-08-15 12:01
widać że duże państwa zachodu mieszają w takich sytuacjach jak rewolty na Ukrainie czy Białorusi, a wcale nie są to oddolne ruchy ludności miejscowej
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#5 Marek 2020-08-15 09:40
Trzeba odwagi społecznej by w chórze kraczących
wyraźnie i zdecydowanie zaprezentować swoje zdanie. Autor zauważa, że białoruski prezydent Wie jak z Kremlem i resztą świata rozmawiać, jakie argumenty będą tam usłyszane i wzięte pod uwagę. Natomiast ślepi zwolennicy rewolucji zdają się nie rozumieć, że takie procesy są sterowane z tylnych siedzeń, co autor także opisał na przykładach
Cytować | Zgłoś administratorowi
 
 
#4 R.W. 2020-08-15 00:46
Głos rozsądku, czyli nie wszyscy dziennikarze i komentatorzy w Polsce postradali zmysły. Tak więc Marek Budzisz przytacza argumenty i kreśli perspektywy możliwego dalszego przebiegu wydarzeń na Białorusi. Inne w tonie niż te powszechnie słyszalne, w tym bzdury wygadywane i wypisywane na Litwie przez Linkeviciusa, Okincica, Balcevica i innych, co mają za sobą zhańbioną przeszłość jako KGB-iści, współpracownicy sowieckich służb, komsomolcy.
Co ważne, red. Budzisz zamieścił swój tekst na portalu w polityce.pl, który jak wiadomo jest medialnym organem PiS i obecnej władzy. Czyli nie wszyscy tam są zarażeni wirusem giedroycizmu i nie wszyscy wysługują się międzynarodowej masonerii spod znaku Sorosa. Choć polska dyplomacja potrzebuje zmian i przewietrzenia, czego również przykład ambasady w Wilnie jak najbardziej dowodzi.
Cytować | Zgłoś administratorowi
 

Dodaj komentarz

radiowilnowhite

EWANGELIA NA CO DZIEŃ

  • Poniedziałek,
    28 września 2020

    Św. Wacława, męczennika, wspomnienie


    Łk 9, 46-50

    Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

    Uczniowie Jezusa zaczęli zastanawiać się nad tym, kto z nich jest największy. Jezus, znając ich myśli, wziął dziecko, postawił je przy sobie i powiedział im: „Kto przyjmuje to dziecko w moje imię, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał. Kto bowiem wśród was wszystkich jest najmniejszy, ten jest wielki”. Wtedy odezwał się Jan: „Mistrzu, spotkaliśmy kogoś, kto w Twoje imię wyrzucał demony, i zabranialiśmy mu, bo nie chodzi z nami”. A Jezus powiedział do niego: „Nie zabraniajcie! Kto bowiem nie jest przeciwko wam, jest z wami”. 

    Czytaj dalej...
 

 

Miejsce na Twoją reklamę
300x250px
Lietuva 24Litwa 24Литва 24Lithuania 24